!e boek (in werkelijkheid deel 8 van deze serie) dat is uitgekomen in deze reeks. Prachtig mooi boek dat veel inzicht geeft in het leven van Jezus vanaf het begin tot aan zijn laatste week als Mens. Prachtige afbeeldingen van diverse schilderijen en tekeningen, uitstekende verwijzingen naar Bijbelteksten en een 2-tal dvd's over Zijn leven op aarde. Heel begrijpend en ingrijpend!

Ik vond het boek wat langzaam op gang komen omdat in het begin totaal niet duidelijk is welke kant het op zou gaan. Wel doorgezet met lezen omdat het eiland Noirmoutier erg mooi is en de verhaallijn daaromheen erg goed. Vervolgens is het een reeks van enorme ongelukkigheden waardoor het ineens als een tierelier wegleest en dan wordt er met een mooie wending ook ineens veel inhoud aan het verhaal gegeven. Een mooi boek maar ik vond "Sarah" beter omdat die me echt raakte...

Aan het begin van De reddingsboot is het alsof je in een slotscène van ‘Titanic’ bent beland. Een groep mensen in een overvolle reddingsboot staart naar de zinkende oceaanstomer en jeremieert over het wel of niet teruggaan om drenkelingen te redden. Maar net als in de film denkt ieder aan zijn eigen hachje. ”Roeien tot je erbij neervalt, of willen jullie soms meegezogen worden, je ondergang tegemoet!” schreeuwt de stuurman. Het is kenmerkend voor de sfeer waarin negenendertig mensen drie weken lang op een krappe 15 m2 in doodsangst op de grote zee ronddobberen. De 57-jarige Charlotte Rogan schreef een imponerende roman, gebaseerd op een waargebeurd scheepsverhaal uit 1841 toen de kapitein besloot twaalf personen overboord te gooien om de overige passagiers te sparen. Het toevoegen van spannende elementen completeert dit ongemeen sterke debuut. Reddingsvesten vereist!

De 22-jarige Grace maakt met haar kersverse echtgenoot een huwelijksreis op de Empress Alexandra. Het luxeschip is minder groot dan de twee jaar eerder gezonken Titanic, maar overdadige grandeur en klassenverschillen zijn eender. Het door haar huwelijk met de jonge bankier Henry verkregen aanzien maakt Grace hooghartig en naïef. Haar wereld van geromantiseerde schijnveiligheid wordt ruw verstoord als de Empress Alexandra door een explosie tot zinken komt. Grace krijgt nipt een plek in een van de weinige reddingsboten, Henry blijft achter. Te midden van doden, drijvend wrakhout en gillende overlevenden probeert het door het lot bijeengebrachte gezelschap, onder de autoritaire leiding van volmatroos Hardie, aan de zuigkracht van het zinkende schip te ontkomen. Redding moet nabij zijn, er is immers een noodsignaal uitgegaan? Maar hulp blijft uit, godvruchtige zegeningen en prediking van Bijbelverhalen door de diaken ten spijt. Het eerst zo rustige weer slaat om en beurtelings hoost men om te overleven. De sanitaire stops zijn gênant, droge opgezwollen tongen en bloederige blaren eisen hun tol. De bedreigingen zitten hem echter niet alleen in lichamelijke ontberingen of de zwaarbeladen boot op een wisselvallige zee, maar vooral in de onderlinge verhoudingen. De al zo alarmerende situatie verergert wanneer men te kampen krijgt met de psychische bijwerkingen van uitdroging: desoriëntatie en hallucinaties. En dan vraagt Hardie wie zichzelf wil opofferen, want de boot is te vol. De rebellerende Ursula en Hannah pikken Hardies tirannieke gedrag niet langer, maar Grace lijkt een geraffineerd spel te spelen in deze hel op zee.

Verwacht geen spectaculaire plotwendingen of een jachtig spanningsveld zoals in doorsneethrillers. De spanning zit hem vooral in wie weet te overleven of wie als volgende ‘het haasje is’. Roddel en achterklap, jaloezie, gemanipuleer en de psychische gevolgen van groepsdruk geven De reddingsboot een waarheidsbevinding mee over de menselijke aard, die als bij toverslag verandert bij tegenslag en rampspoed. Rogan legt het meedogenloos bloot.

De reddingsboot verdient lezers die geduld en rust kunnen opbrengen voor Rogans tienjarige, haast filosofische bouwwerk. Een ware inspiratiebron voor aspirant-schrijvers, want gedurende die tien jaar wist Rogan ‒ binnen de reuring van banen en gezinsleven ‒ zichzelf in het schrijven te bekwamen. Het is billijk om te zeggen dat haar vertelstijl diverse elementen bevat van de eenvoud van Claudel, de filosofie van Márai en de verbeeldingskracht van Martel. In de herfst van haar leven vond Rogan nog een bereidwillige uitgever. Veel spijt zal ‘Little, Brown and Company’ niet hebben van deze literaire tewaterlating.

Hoewel ik deze recensie schreef voor Crimezone.nl (op 24 april 2012), www.crimezone.nl, plaats ik hem ook hier, omdat De reddingsboot geen specifieke thriller maar eerder een literaire roman met spannende elementen is.

Ik heb deze reactie geschreven voor de leesclub van een ander forum in het onderdeel 'Na het lezen'. Bevat dus veel verwijzingen naar inhoud.

PAS LEZEN ALS JE HET BOEK GELEZEN HEBT!!!

Ik vind Nasleep een goed boek, echter: ik heb ook een paar puntjes van kritiek en zou het ook geen 5-sterren hebben gegeven. De start van Nasleep is ijzersterk. De gruwelijke moorden/lijken in de kelder en het nog levende slachtoffer (waarvan je je direct afvraagt of zij wel in leven zal blijven) spreken tot de verbeelding en doen de rillingen over je rug lopen. Na deze flitsende start, waren mijn verwachtingen voor de rest van het boek direct hooggespannen. Helaas werden die verwachtingen niet waargemaakt, want na een flitsende start, zakte het boek in en kabbelde het een tijdje voort. Ik vond het te langdradig en daar had het boek best wat ingekort kunnen worden om de snelheid en leesbaarheid te verhogen.

Sterk aan Nasleep zijn de goed uitgewerkte en duidelijk herkenbare personages. Alan Banks kwam op mij sympathiek en normaal over met, net als ieder mens, zijn sterke en zwakke kanten. Soms werd gerefereerd aan de eerdere delen van de Alan Banks-serie en ik miste hier en daar toch wat achtergrondinfo (zoals situaties/personen) uit de eerdere delen. Desondanks is het boek wel goed leesbaar zonder deze info.Maggie vond ik best een apart persoon, althans door de gemengde gevoelens die ze bij mij opriep. Maggie is het slachtoffer van huiselijk geweld en mishandeld door haar ex-man. Zij projecteert haar verleden op Lucy en ziet in haar ook een slachtoffer van mishandeling. Voor slachtoffers van huiselijk geweld, kun je alleen maar medelijden en begrip opbrengen. Dat was bij mij zeker het geval, maar ik vond haar ook ontzettend naïef in haar houding naar een bijna vreemde en dat riep bij mij irritatie op.Bovendien vond ik het vreemd dat ze eerst de politie door haar telefoontje op het spoor van de moorden zet om vervolgens de politie tegen te werken in het onderzoek door met journalisten te gaan babbelen. Projectie en 'vriendschap' vormde voor mij daarvoor onvoldoende motivatie.

Hetgeen mij het meest ergerde, was dat mijn e-book geen alinea's kende. Gaandeweg werd dit steeds vervelender. Zo was het onderscheid tussen de verschillende perosnages en momenten zeer verwarrend en dacht je soms met slachtoffer te maken hebben terwijl dader al aan het woord was en viel je van moordonderzoek ineens in een totaal ander thema. Dit bevorderde de leesbaarheid niet.

Meestal stoort het mij als mij in het begin al duidelijk is wie de dader is. In dit boek echter totaal niet. Dit omdat de personages goed uitgewerkt zijn en wel boeiend bleven. Plot was goed en vooral sterk uitgewerkt, ik bleef als lezer niet met vragen achter. Verhaal /thema en personages vond ik sterk in dit boek, de spanning minder. Vooral thema's als mishandeling en personages als slachtoffer van huiselijk geweld, leraren die niet deugen en die normaal gesproken veelal betrouwbaar zijn, maken het boek aantrekkelijk. Kortom: dit wordt zeker niet mijn laatste Peter Robinson-boek. De kennismaking is goed bevallen.