Ik was verrast om een zesde boek te zien verschijnen in deze reeks, naar mijn mening had het verhaal een goed einde na deel vijf. Ik was heel nieuwsgierig waarover dit boek zou gaan, vooral daar het een dikke 800 pagina’s telde. Uiteindelijk gebeurt er niet zo heel veel in dit boek, het tempo ligt erg laag en als je je niet zo interesseert voor geschiedenis of voor de personages, zal dit misschien als een beetje saai overkomen. Ikzelf kon er wel van genieten.

1 nadeel is echt wel dat er echt gigantisch veel herhalingen in dit boek zitten. Iedere keer er verwezen wordt naar een vorig boek wordt de volledige anekdote in z’n geheel opnieuw verteld en iedere keer er bijvoorbeeld een nieuw personage aan Ayla wordt voorgesteld krijgen we alweer de volledige uitleg over hoe en waarom zij zo anders is dan de rest. Als je weet dat ze echt tientallen mensen ontmoet, kun je wel begrijpen dat dit vervelend wordt. Ook zitten er een paar tegenstrijdigheden in het verhaal die niet gecorrigeerd zijn.

Na het verhaal met de grotten, krijgen we precies nog een klein extra miniverhaaltje terug thuis in de negende grot. Het tempo gaat ineens de hoogte in met soms wel jaren verstreken tussen twee hoofdstukken. Dit verhaal was op zich niet slecht, maar het was bijna krak hetzelfde als een incident dat gebeurde in boek drie, met een paar kleine wijzigingen. Het voelde een beetje alsof de personages helemaal niet gegroeid zijn en elkaar na al die jaren getrouwd te zijn nog steeds niet kennen.

Het verhaal eindigt, iet of wat abrupt en met een paar kleine dingetjes niet opgelost, dus technisch gezien kan er zonder problemen nog een zevende boek komen. Voor mij hoeft het echter niet. Dit boek was op zich wel aangenaam lezen maar bracht weinig bij aan de serie in z’n geheel en voelde wat overbodig. Desondanks, als je een fan bent zou ik hem toch nog aanraden.

Ik had de film ooit gekocht zonder dat ik wist dat het op een boek gebaseerd was, al had ik dat misschien moeten vermoeden daar iedere goeie film bijna op een boek gebaseerd is. Aangezien ik erg op de film gesteld was heb ik dit boek maar meteen meegenomen toen ik het zag liggen, ondanks dat het een jeugdboek is. Sowieso kan een jeugdboek best nog leuk leesvoer zijn voor een volwassene.

Ik heb er geen spijt van. Hart van Inkt is een prachtig boek, welke leeftijd je ook hebt. Het is spannend, heel mooi verteld, vertederend en beangstigend. De personages zijn simpelweg schitterend, ik vond stofvinger wat leuker in de film, dat was wel jammer. Fenoglio vond ik dan weer beter in het boek! Het is geen lichtgewicht, dit verhaal. Vaak schrok ik ervan hoe bedreigend, serieus en beangstigend de situatie werd voor een jeugdboek. Zoals andere mensen hier al hebben gezegd, het balanceert werkelijk op het randje tussen jeugd en volwassen boek en weet zodoende beide doelgroepen te bekoren. Een knappe prestatie.

Als extraatje is het ook een heel erg leuk boek voor boekenliefhebbers om te lezen. Je zal je volledig kunnen herkennen in Meggie, Mo en Elinor. Het boek beschrijft perfect de voor en nadelen van een boekverslaving en wat voor heerlijk magisch effect boeken kunnen hebben. Het feit dat ieder hoofdstuk begon met een citaat uit een klassiek boek vond ik een heel leuk extraatje.

Zeker een aanrader, ik hou alvast een oogje open voor het vervolg!

Leuk boek. Het plot is origineel, al zij het niet zo episch of indrukwekkend. Het verhaal leest lekker door en de personages zijn heerlijk gevarieerd, ongewoon en anders. Al is hun ontwikkeling niet zo gelijklopend. Soms raakte ik er een beetje gefrustreerd mee, maar op het einde bleef ik toch snel doorlezen. De dialogen zijn erg goed, Sykes heeft een goed gevoel voor humor. Ik vond het aangenaam maar niet wauw. De omschrijvingen waren soms wat geforceerd en het tempo mocht bij wijlen ook hoger. De achtergrond info die we kregen over de personages was goed, maar het mocht gerust meer geweest zijn. Al bij al niet een boek dat je moet gelezen hebben, maar wel een aanrader als je eens iets nieuws wil proberen. Ik heb er ondanks alles toch van genoten.

Het derde boek alweer. King gaat door op z’n élan van de vorige boeken. Het verhaal heeft wel wat meer vaart en er zijn minder dode momenten dan in de vorige twee boeken. Ook minder bizar en verwarrend en met Jake en Oy die het gezelschap komen vervoegen wordt de dynamiek binnen in de groep ook alweer een stuk interessanter en de banden worden hechter. Ook als lezer begin je meer om de personages te geven. Vooral naar het einde toe als Lud en Blaine in beeld komen wordt het spannend en krijg je dat “ik wil dit boek niet neerleggen” gevoel, dat ik in deze serie helaas te weinig heb mogen meemaken. Een waardig deel in de reeks, als je de vorige boeken goed vond zal deze ook weer niet teleurstellen. Al zal de donkere toren wel nooit mijn favoriete reeks worden.