Het Familieportret wordt veel verkocht als oorlogsroman, maar behalve dat is dit boek nog veel meer. Oorlog is een thema, maar de rode draad heeft alles te maken met een tegenstelling daarvan: liefde. De liefde tussen man en vrouw, maar vooral de bijzondere liefde tussen moeder en dochter die er altijd is, zij het in vele verschillende vormen. Het Familieportret vertelt de oorlog vanaf de andere kant- die van de Duitsers, en slaagt erin een heleboel vooroordelen die nog steeds gelden te doorprikken. Niet alle Duitsers waren slecht, en sommige deden ook alleen wat op hun pad kwam om in leven te blijven. Met alle gevolgen van dien.

Dit boek zal mij nog geruime tijd bijblijven. Het ontroerende verhaal, op een originele en creatieve manier beschreven, wijkt af van de norm qua stijl en invalshoek en is daardoor een bijzondere additie voor mijn boekenkast!

Het verhaal gaat over de Duitse Anna. Na een kortstondige affaire met een Joodse arts raakt zij zwanger, terwijl hij in een concentratiekamp terecht komt. Bij haar vader is zij niet meer welkom, maar ze vindt onderdak bij de bakkerij van Mathilda Staudt- een goedhartige vrouw die stiekem brood bakt voor gevangenen in de kampen. Nadat Mathilda wordt ontdekt en vermoord, krijgt Anna een relatie met een Obersturmführer van de SS. Zij gaat in op zijn veeleisende seksuele avances, in ruil voor het voedsel en de geschenken die hij voor haar en haar dochter Trudie meebrengt- broodnodige dingen in een koude winter met weinig voedselvoorraden. De relatie houdt na de oorlog geen stand, en als Anna trouwt met een Amerikaan, blijft Trudie achter met vraagtekens over haar vage herinneringen aan deze Obersturmführer.

Ik ben de Duitse invalshoek nog niet zo vaak tegen gekomen in boeken. Anna's verhaal wordt boeiend beschreven, en zelfs haar -objectief gezien- verkeerde keuzes worden zo gebracht dat bijna iedere lezer waarschijnlijk hetzelfde had gedaan. Dit zet de lezer wel aan het nadenken over de mens en wat hem of haar beweegt. Al zijn de daden van die Duitsers toen nooit goed te praten, zeker als men leest over de verschrikkelijke martelingen van de Joden- passages waar ik soms het boek echt even weg moest leggen.

Niet alleen de goed uitgewerkte en menselijke personages hielden mijn aandacht erbij. Het plot zelf is ook goed uitgedacht en verloopt op een prima tempo. Anna's levensverhaal wordt in periodes verteld, afwisselend met het heden, wat vanuit Trudy's volwassen perspectief wordt geschreven. Dit zorgt voor een aantal goed getimede cliffhangers. De boeiende schrijfstijl versterkt dit effect alleen nog maar.

In conclusie: een zeer boeiend boek vanuit een onverwachte en ietwat zeldzame invalshoek. De personages zijn menselijk met al hun tekorten en fouten, op een manier waardoor zij toch in ons hart worden gesloten. Het wisselende verleden-heden perspectief en de interessante schrijfstijl, maken mijn waardering alleen maar hoger. Dit is zeker vijf sterren waard.

De eenzaamheid van de priemgetallen is een schitterend boek over de mens en al zijn tekortkomingen. In deze roman zijn Mattia en Alice de hoofdpersonen. Beide hebben gebreken en maken fouten die niet meer goed lijken te komen. Mattia die zijn autistische zusje alleen laat in het park, Alice met haar afkeer van wintersport. Dat is slechts het begin van de lange reis die hun leven zal worden. De lezer gaat mee door hun dieptepunten, wat het slot en het uiteindelijke hoogtepunt des te mooier maakt!

Ik kwam dit boek bij toeval tegen en ben heel blij dat ik het heb gekocht en gelezen! De schrijfstijl is zeer beeldend. Niet te ingewikkeld, maar mooi en overdacht proza die lezers zo het verhaal in trekt. Of ze het verhaal nou mooi vinden of niet, de stijl is al het eerste wat trekt. Zelfs de kinderjaren van Mattia en Alice worden ontroerend beschreven. Ik had geen idee hoe het af zou lopen, maar het feit dat ik steeds door wilde lezen zegt al genoeg over mijn waardering.

Wat ik waarschijnlijk het mooist vind aan dit boek zijn de tekortkomingen van de personages. Hun eenzame eenzaamheid, zoals de titel verwoordt. Alice en Mattia lijken perfect voor elkaar, maar door al hun uniekheid en eenzaamheid kunnen ze steeds maar niet dicht genoeg bij elkaar komen. Terwijl ze het beide weten. Het is treurig, maar zeer menselijk en daardoor raakt het mij zeker. Ook het einde is best droevig. Uiteindelijk vinden deze hoofdpersonen elkaar niet. Of in ieder geval: niet zoals gedacht. Direct spreken zij weinig tegen elkaar uit, maar tussen de regels door is hun verbond mooi in te zien.

Het einde blijft wat open, maar ik hoop toch te zien dat Mattia zich open zal stellen voor die andere vrouw in zijn leven, en Alice voor haar genezing. Een open einde kan frustrerend zijn, maar ook juist heel mooi. Bij een open einde is vaak elke interpretatie juist, dus is de lezer in staat om zijn eigen interpretatie te geven en daarin te blijven geloven. Zo blijft een boek mij het langst bij. .

Al met al dus een schitterend boek waarvan ik diep onder de indruk ben. Het mooist vond ik de zo perfect geschreven imperfecte personages. Een paradox die werkt. Verder droeg de schrijfstijl bij aan mijn waardering, en zorgde het open einde ervoor dat ik nog even bleef nadenken en het verhaal niet meteen kon 'afsluiten'. Dat, en de vijf sterren die ik ga geven, lijkt mij een mooi compliment voor de schrijver.

Deel twee van Stieg Larsson's Millenium Trilogie gaat verder met onze favoriete hoofdpersonen: Mikael Blomkvist, Lisbeth Salander en enkele andere. Ook dit keer krijgen zij weer heel wat te verduren: twee vrienden van Michael worden vermoord, en Lisbeth wordt verdacht. Heeft ze het gedaan, of is ze er in geluisd? Deze vraag houdt de lezers lange tijd bezig. De ontknoping is uiteindelijk nóg spannender, en onverwacht!

Al lange tijd keek ik uit naar het lezen van dit tweede deel. Gelukkig stelde het zeker niet teleur. In tegenstelling tot het eerste deel, waar ik het verhaal langzaam op gang vond komen, zat ik er dit keer meteen in. Het begin kent (begrijpelijkerwijs) nog geen superspannende gebeurtenissen, maar dat stoort niet. We krijgen meer te maken met Lisbeth Salander en vinden haar zelfs in een soort 'vriendschap' met een tienerjongen. Voor haar is dit heel wat, en het ontroert mij best om haar pogingen tot contact maken te zien!

Het plot verloopt in een stijgende lijn; van een rustig kabbelend begin, naar een uiteindelijk zeer spannende climax! Ik zat steeds op het puntje van mijn stoel en vond vooral bepaalde onthullingen, zoals het feit dat Zalachenko Lisbeth's vader bleek, erg spannend. Het is goed om meer over dit boeiende personage te weten te komen. Elk boek wordt een stukje meer over haar onthuld en sluit ik dit eigenaardige figuur nog meer in mijn hart!

Behalve dat het soms wat ingewikkeld was -iets dat meer ligt aan mijn eigen concentratie en aandachtsselectie op bepaalde momenten-  is er bijna geen minpunt te bedenken over De Vrouw die met Vuur Speelde. Het bevat de nodige diepgang en het verhaal heeft vaart. Verder krijgt de lezer precies genoeg onthullingen; niet te weinig, maar weinig genoeg om de interesse te behouden voor het volgende deel.

Al met al een super boek! Het is weer even spannend als het vorige deel, en we krijgen meer te weten over onze favoriete personages "Kalle Blomkvist" en Lisbeth Salander. Op naar het volgende deel! Dit krijgt van mij in ieder geval vijf sterren.

De Goden Verzoeken is een Scandinavische thriller van het soort dat het inmiddels erg goed doet in Nederland. Een moordzaak met boeiende ingrediënten, onverwachte en onverklaarbare wendingen, en het onvermoeibare recherche-team dat dit probeert op te lossen. Gelukkig verwerkt elke thrillerauteur deze dingen weer op een authentieke wijze, waardoor het niet saai wordt en het volk steeds meer wil lezen. Zo ook Jungstedt; zij schrijft deze thriller op geheel eigen wijze en verdient ook daarom een 'eigen' recensie.

Rechercheur Anders Knutas krijgt de zware taak om de moord op de jonge Martina Flochten op te lossen. Alsof dit nog niet ingewikkeld genoeg is, krijgt de bijna overspannen man daar nog twee 'vervolg- moorden' bij. Met behulp van journalist Johan komt hij uiteindelijk de juiste moordenaar(s)  op het spoor. Na een intensieve periode van veel research slagen ze er ook in om de moorden op te lossen.

Het verhaal begint spannend; door de heftige moord op Martina wekt de schrijfster vrijwel meteen de interesse van de lezer. De geheimzinnige 'paardenhoofden' doen dit eveneens. Het lijkt het begin van een spannende, nieuwe thriller. Wellicht zelfs de nieuwe thrillersensatie? Wat dit betreft komt de lezer toch iets bedrogen uit. Naarmate het verhaal vordert, aan het begin iets te traag en later iets te snel, worden enkele dingen iets te voorspelbaar. Bijvoorbeeld: elke keer dat er een nieuw lijk wordt ontdekt, wisselt het perspectief naar een onbekende verteller die dan het lijk zal ontdekken. Verder blijft het perspectief bij Knutas en Johan, dus zodra er een wisseling is, weet de lezer al dat er wederom een moord is gepleegd! Iets te voorspelbaar...

Zoals ik net al zei, verliep de plot in het begin wat mij betreft iets te traag, terwijl het einde naar mijn idee juist weer te snel werd afgeraffeld. In een soort epiloog komt de lezer te weten wat de motieven precies van de daders waren; hun ongelukkige jeugd en persoonlijkheidsstoornis. Het had wat mij betreft heel wat interessanter geweest als de schrijfster ons dit door middel van flashbacks had laten weten, in plaats van snel in de laatste twee bladzijdes gepropt.

De personages zijn leuk neergezet en komen redelijk tot leven; dit is best knap, aangezien het alles behalve een dik boek te noemen is. Ze worden goed beschreven, en door de (beknopte)  beschrijvingen van hun privéleven worden zij ook iets meer 'eigen'. Wat mij betreft had dit stukje nog wel wat verdiept mogen worden. Het boek wordt naar mijn idee iets te passief beschreven. Het gaat alleen maar over het onderrzoek en de werkwijze van de rechercheurs. Flashbacks en meer persoonlijke scènes over de hoofdpersonen hadden dit kunnen rechttrekken. Een gemiste kans, want het thema is goed bedacht!

Al met al dus geen hoogvlieger. Het thema is goed bedacht, en is een prima begin voor een spannend en veelbelovend boek. Helaas komt dit niet helemaal tot zijn recht, mede door het onbevredigende tempo en de 'passieve' manier waarop het boek is geschreven. Wat mij betreft aardig wat niet waargemaakt potentieel. Wellicht krijgt deze schrijfster nog een volgende kans? Van mij krijgt ze voor dit boek maar drie sterren.