Als Natalia, een jonge arts uit een Balkanland, op weg is naar een kinderhuis om kinderen te vaccineren krijgt ze het bericht dat haar grootvader is overleden. Natalia had een sterke band met haar grootvader die haar meenam naar de dierentuin om de tijger te zien, en haar voorlas uit zijn ‘lijfboek’  Het Jungelboek. Dat hij altijd bij zich droeg.

Tijdens de reis en het verblijf komen de belevenissen die zij met haar grootvader had, en de verhalen die hij haar vertelde weer tot leven.  De verhalen van Gavran Gailé ( de onvergankelijke man), en  deTijgervrouw lopen als een rode draad door het boek.  Ook de andere  verhalen  zoals die van Darisa de Beer  zijn verbonden met de tijgervrouw en zijn onvergetelijk.

De herinneringen die zij heeft zijn doorspekt met folklore en bijgeloof uit de Balkan, en maken mede dat het boek als een sprookje leest.

Maar dat is niet het enige wat het boek zo prettig leesbaar maakt. Téa weet prachtige zinnen te maken , haar woordkeus lijkt goed overdacht maar zeker niet gekunsteld. Haar enorme fantasie weet zij zo gepast te brengen dat je bijna gaat twijfelen of de verhalen misschien toch niet echt gebeurd zijn. (Is de mora ontsproten aan de fantasie van Téa, of bestaat hij echt in de folklore van de Balkan?)

 Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd (Téa is 26 jaar oud) zo’n rijp debuut  weet te schrijven, dat  vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde boeit.

Iedereen die dit boek gelezen heeft zal (net als ik) reikhalzend uitkijken naar haar tweede roman.

Als Natalia, een jonge arts uit een Balkanland, op weg is naar een kinderhuis om kinderen te vaccineren krijgt ze het bericht dat haar grootvader is overleden. Natalia had een sterke band met haar grootvader die haar meenam naar de dierentuin om de tijger te zien, en haar voorlas uit zijn ‘lijfboek’  Het Jungelboek. Dat hij altijd bij zich droeg.

Tijdens de reis en het verblijf komen de belevenissen die zij met haar grootvader had, en de verhalen die hij haar vertelde weer tot leven.  De verhalen van Gavran Gailé ( de onvergankelijke man), en  deTijgervrouw lopen als een rode draad door het boek.  Ook de andere  verhalen  zoals die van Darisa de Beer  zijn verbonden met de tijgervrouw en zijn onvergetelijk.

De herinneringen die zij heeft zijn doorspekt met folklore en bijgeloof uit de Balkan, en maken mede dat het boek als een sprookje leest.

Maar dat is niet het enige wat het boek zo prettig leesbaar maakt. Téa weet prachtige zinnen te maken , haar woordkeus lijkt goed overdacht maar zeker niet gekunsteld. Haar enorme fantasie weet zij zo gepast te brengen dat je bijna gaat twijfelen of de verhalen misschien toch niet echt gebeurd zijn. (Is de mora ontsproten aan de fantasie van Téa, of bestaat hij echt in de folklore van de Balkan?)

 Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd (Téa is 26 jaar oud) zo’n rijp debuut  weet te schrijven, dat  vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde boeit.

Iedereen die dit boek gelezen heeft zal (net als ik) reikhalzend uitkijken naar haar tweede roman.

De geschiedenis  in de vorige eeuw van Bulgarije is op bijzonder originele manier weergegeven in dit boek, dat uit twee delen bestaat 

Het eerste deel laat zich lezen als een gewone roman: de lezer krijgt het zich voort kabbelende leven van de Bulgaar Ulrich voorgeschoteld. De Russische invloed op de politieke situatie heeft gevolgen voor Ulrich. Ondanks een goede jeugd is Ulrich, nu oud en blind, aangewezen op de hulp van zijn buren, maar hij is tevreden.

Het tweede deel speelt zich af in Amerika. Muziek is een thema in dit verhaal over  drie jonge mensen. Dit deel lijkt in eerste instantie los te staan van het eerste deel., maar op bijna surrealistische wijze worden er verbindingen gelegd met Ulrich.

Voor alle karakters in dit boek geldt dat zij weinig doorzettingsvermogen hebben om iets van hun leven te maken,

Ondanks de wat grimmige sfeer (in deel 1 door het communisme en in deel 2 door corruptie en criminaliteit) bleef het boek mij boeien en maakt het niet neerslachtig.

Bij het tweede deel echter ging ik wel wat rechter opzitten: dit deel roept ineens vragen op waardoor ik het eerste deel wilde herlezen: Wie zijn Boris, Chatoena en Irakli en wat is de verbinding met Ulrich? 

Een prachtig boek, zeker het (her)lezen waard!

Het boek begint met de dood van Daniel Juster  (Skippy) in zijn befaamde donut restaurant. De rest van het boek is een  flash back vanuit een kleine groep van  verschillende personages. Soms richt de schrijver zich even zelf tot een van de personages .

Alle personages hebben met elkaar gemeen dat ze verbonden zijn met  het Ierse jongens internaat Seabrooks , hetzij als leerling, hetzij als docent. Daarnaast spelen een paar meisjes van het naastgelegen meisjesinternaat een grote rol.

Het verhaal draait in feite om een groep jongens en meisjes, die hoewel verschillend van aard, toch een hechte vriendschapsband hebben.  Alles wat  jongeren bezig houdt in de puberleeftijd komt aan bod: het gebruik van geestverruimende middelen, jaloezie, liefde, geheimen, gebroken gezinnen en natuurlijk seks.

Ook gunt Paul Murray je een kijkje in het privé leven van een aantal docenten  en wordt duidelijk waar zij mee te kampen hebben , naast de orde handhaven in een klas met pubers.

Het boek heeft op mijn nogal indruk gemaakt: hoewel de aanleiding van het verhaal droevig is (de dood van Skippy), is het een luchtig en bijzonder prettig boek om te lezen. Dat heeft voornamelijk te maken met de schrijfstijl van Murray. Hij weet wat er omgaat in het hoofd van zowel pubers als volwassenen en kan dit prachtig verwoorden, en schuwt daarbij humor niet.

 Doordat het verhaal vanuit (een kleine groep) wisselende personages vertelt wordt, is het boek niet saai maar wordt er steeds nieuw leven in geblazen.

 Murray wendt zich een paar keer zelf tot een van de personages wat maakt dat ze nog echter lijken dan ze al doen.

Al na een paar bladzijden lezen in dit boek waan je jezelf onderdeel van Seabrook.  Het boek leest zo prettig dat de bladzijden als vanzelf omslaan.  Het enige nadeel van dit boek is dat er op blz 693 een eind komt aan deze prachtige roman.