Ik heb dit weergaloze werk van A.F.Th. van der Heijden ervaren als een helend en heilzaam meditatieboek. Mede door het recente overlijden van mijn vrouw voelde ik zijn messcherpe analyse van de gebeurtenissen en de verbijsterende realiteit die eruit voortvloeide, trillen in de diepste diepten van mijn ziel. Het was alsof de auteur dàt neerschreef wat ik nog maar pas zelf had aangevoeld of meegemaakt. Ik heb er eindeloos lang over gedaan om de meer dan zeshonderd pagina’s te lezen en te herbeleven… niet zelden in de greep van een schrijnende pijn. Het heeft me zeer geholpen mijn persoonlijk rouwproces beter te verwerken… ik voelde me niet langer alleen…. Ik ben hem zeer dankbaar

Wanneer je de slaap niet kunt vatten is het een luxe “Tweestrijd” van Linda Jansma binnen handbereik te hebben. Ik spreek zo vrank omdat ik het deze week twee keer na elkaar mocht ervaren. Jansma is een virtuoos is het bedenken van een staalharde  plot om deze dan geruisloos uit te werken volgens  een stevig  onderbouwd stramien. Zij beheerst als geen ander de timing om haar lezers op het juiste moment een stomp in de maagstreek te geven zodat die wel even naar adem moeten happen.  In een aangename stijl en realistische dialogen toont zij respect voor haar steeds groeiend  lezerspubliek. De dramatische scène naar het einde toe  komt me toch wat verkrampt over:  een teveel aan personages op te kleine locatie, die per se een einde aan het verhaal moeten weten te vinden. Het uiteindelijke orgelpunt is door de kundige ingreep van de auteur dan weer erg geloofwaardig. En nu sta ik in tweestrijd wanneer ik zou moeten kiezen tussen “Caleidoscoop” en “Tweestrijd” om de Gouden Knuffel toe te kennen. Ik geef "Caleidoscoop" de voorkeur met een banddikte.

Als geen ander weet Tom Lanoye zijn lezer te diep te ontroeren. Met de accuratesse van een degelijke camcorder verfilmt hij in woorden en fijnbesnaarde schetsen zijn doodeenvoudige ouders die juist daardoor uitstijgen boven het grijze alledaagse. Met een kwinkslag of een ironisch lachje verhaalt hij het dramatische wegkwijnen van de moeder en de machteloosheid van vader. De passage waarin de hoofdpersoon het taboe doorbreekt en uiteindelijk zijn anders dan de anderen aan zijn ouders vertelt, is weergaloos. Wanneer Lanoye vertelt hoe  zijn alter ego de oude, doodzieke en demente moeder in bad tilt en haar heel teder weer fatsoeneert, raakt je dat als lezer tot diep in je hart.

Sprakeloos maakte me oprecht sprakeloos.

Lees dit meesterwerk en laat u niet langer afleiden door het bedenkelijke promotiegemekker voor literatuur die deze term oneer aandoet.

De Nederlandse maagd is zonder twijfel een boek dat wel een tijdje blijft kleven. Na een bijzonder geslaagde intro en een leuke treinreis door het land van Vaals , verzandt het boek evenwel in een zwaarwichtig sleutelen om een aanvaardbare logica te volgen. Ik vraag me af wat de Moor bezield heeft om een dergelijk scenario uit te werken in een tijd die lang voor haar geboorte, tijdens het interbellum, zijn beslag krijgt in een duistere omkadering van een sinister landgoed met wereldvreemde figuren, zowel mensen als dieren.

De Nederlandse maagd is inderdaad qua plaatsing in de tijd, qua opzet en afwikkeling bizar genoeg om de aandacht van een prijzenjury te attenderen dat er weer iets speciaals staat aan te komen.  

De auteur strooit wel sporadisch enkele briljante stijlpareltjes voor ’s lezers fauteuil en deze zijn  mooi meegenomen

Of deze maagd ook het kritische lezerspubliek zal blijven charmeren, is mij de vraag.