Als je het boek 'Haar naam was Sara' goed vond, dan is 'Het familieportret' ook zeker een aanrader (en andersom natuurlijk). Het verhaal speelt zich af in zowel het heden als tijden WOII. Dochter Trudy wil achter het stukje geschiedenis van haar moeder komen waar niet over gesproken wordt. Dit doet ze door een eigen project op te starten. Ze gaat Duiters interviewen over wat zij hebben gezien, en gedaan, ten tijden van de oorlog. Tijdens dit project komt ze achter feiten van haar eigen verleden die vragen oproepen, maar waarop haar moeder niet antwoord. "Vroeger is dood, en dat kun je maar beter zo laten".  Uiteindelijk ontvouwt zich de geschiedenis van moeder en dochter. Een goed boek wat aan je blijft trekken tot het eind.

Daniël Vliegenthart is negenentwintig, cardioloog in opleiding, sociaal gehandicapt en doet hard zijn best voor de wereld verborgen te houden dat hij lijdt aan epilepsie. Dit laatste mislukt (natuurlijk) hopeloos. Hierop vertrekt hij naar Spanje om leiding te geven aan het familiebezit: een op de rand van het faillissement verkerend psychiatrisch ziekenhuis, waar het personeel zich met name onderscheidt door de witte jassen. Vanaf het eerste moment moet Daniël het opnemen tegen personeel dat hem niet vertrouwt, familieleden die hem willen ontslaan en projectontwikkelaars die het ziekenhuis tegen de vlakte willen gooien.Na het uiterst hilarische 'Zorg' en het wat mindere 'Lab' is 'Attaque' weer een hilarische roman met een randje ernst er omheen. Het boek is fijn leesbaar en weer doorspekt met cynische grappen. Jammer dat het boek zo snel uit is! Als je de voorgaande boeken van Miquel Bulnes hebt gelezen, dan kun je dit boek zeker niet laten liggen.

Kevin, nog geen 16 jaar oud, vermoord een aantal klasgenoten. Het zal je kind maar wezen, is in een dergelijke situatie een veel gemaakte opmerking. Hoe ga je daar als ouder mee om? Blijf je loyaal aan je kind, of is je kind je kind niet meer? Een interessante kwestie. Daarom trok de titel van het boek mij ook erg aan. Moeder Eva doet haar relaas in brieven die ze aan haar man schrijft. Over de tijd van voor de komst van Kevin tot en met de tijd waarin ze haar zoon trouw bezoekt in de gevangenis. Je wordt als lezer heen en weer geslingerd in deze gewetenskwestie. Aan welke kant sta ik eigenlijk? Is het echt mogelijk dat een moeder haar eigen kind haat, of maakt dit haar tot een slechte moeder. Heeft de vader gelijk op de momenten dat hij zijn zoon verdedigt?Je weet niet welke kant je nu moet kiezen. Echter het heen en weer geslinger tussen vader en moeder gaat op den duur vervelen. Je gaat je afvragen of wat er beschreven wordt wel reëel is. En of het niet veels te veel gecharcheerd is. Er wordt erg lang doorgegaan op het gedrag van Kevin in zijn jonge jaren. Op dit moment heb ik dan ook even moeten worstelen om door het boek heen te komen. Ik raakte toch wel een beetje teleurgesteld in het boek. Uiteindelijk komt er toch wel weer een versnelling in het verhaal. Wat uiteindelijk leidt tot een einde wat ik, niet gelogen, met open mond heb zitten lezen. Opeens komt er een vaart in het verhaal en drijft het alle kanten op behalve de kant die je verwacht. Al het onbegrijpelijke voorafgaande valt op zijn plek. En niet alles is zo als het lijkt... 

Na Zorg te hebben gelezen was ik erg nieuwsgierig naar de andere boeken die Miquel Bulnes heeft geschreven. Met hoog gespannen verwachtingen begon ik dan ook aan het boek Lab. In het begin leek het erop dat ik teleurgesteld zou worden. De grappige gevatheid zoals in Zorg kon ik in eerste instantie niet terugvinden in Lab. Misschien dat ik er te hoge verwachtingen van had waardoor ik niet zonder vooroordeel kon lezen? Uiteindelijk blijkt het toch een vermakelijk verhaal te zijn dat wordt uitgevouwd in Lab. Hoewel iets minder dan Zorg bevat Lab toch ook wel een beetje dezelfde humor als zijn voorganger. En werd het boek een uitstekend vermaak voor op een regenachtige zondag (o.i.d). Bulnes heeft me niet verrast, maar zeker niet teleurgesteld!