Er zijn werkelijk geen woorden voor het nieuwste boek van Arnaldur Indriðason. Kan hij nóg beter worden? Bestaat er een Indriðason in de overtreffende trap? Het verhaal van Verdwijnpunt ontroerde me diep, wat een emotie, wat een menselijkheid. Hoe kun je diepgang en eenvoud zo prachtig met elkaar verenigen? Woorden die je gewoon optillen! Potverdorie!

Ook geeft de altijd maatschappijkritische Indriðason mooie sneren naar macht en geld. De aluminiumfabriek in Reyðarfjörður, het grote Amerika dat ‒ met veel gemengde gevoelens vanuit de IJslandse bevolking ‒ daar financieel en commercieel overwicht krijgt. Het gebeurt allemaal ‘as I speak’. Het indrukwekkende verhaal van de zestig Britse soldaten die in 1942 door een zware storm werden overvallen, is eveneens op waarheid gebaseerd.

Maar het meest overweldigend is Erlendurs persoonlijke verhaal, zijn gevoelens van machteloosheid, zijn wanhopige zoektocht naar en het verdriet om zijn verdwenen broertje, de beklemmende dromen en de wonderschone jeugdherinneringen. Geen enkel spoortje van vals sentiment en je voelt tot in elke vezel van je lichaam de impact ervan.

Er is al eerder gesproken over het tijdelijke afscheid van Erlendur en de vervanging door Sigurður Óli en Elínborg. Beiden prachtige personages, helemaal niets mis mee, uitstekend gekarakteriseerd en voortreffelijk neergezet. Maar Indriðason en Erlendur zijn een eenheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden, laat dat vooral zo blijven. De kracht van Verdwijnpunt is dat de lezer zich naadloos bij deze verbondenheid kan aansluiten.

De intensiteit van het woord van Indriðason, 'the master’s voice'! Verdwijnpunt is voor mij een van de meest emotionerende thrillers die ik las. Geen recensie deze keer, want ik heb er al drie over Indriðason geschreven, en wat kun je nog meer over zijn meesterschap zeggen? Maar eigenlijk is dit al min of meer een (mini-)recensie.

Voor alle Indriðason-fans: heel gauw lezen dit boek!

!e boek (in werkelijkheid deel 8 van deze serie) dat is uitgekomen in deze reeks. Prachtig mooi boek dat veel inzicht geeft in het leven van Jezus vanaf het begin tot aan zijn laatste week als Mens. Prachtige afbeeldingen van diverse schilderijen en tekeningen, uitstekende verwijzingen naar Bijbelteksten en een 2-tal dvd's over Zijn leven op aarde. Heel begrijpend en ingrijpend!

De vrouw die wilde afrekenen is het vierde boek van Hakan Östlundh over inspecteur Fredrik Broman. Het boek werd in 2008 genomineerd voor beste misdaadroman van Zweden.  Het verhaal begint met Fredrik Broman, die bewusteloos door een helikopter van Gotland naar het vaste land wordt vervoerd.  Je gaat je afvragen, wat er eigenlijk gebeurd is met Broman. Overleeft hij het wel? Ik ken Broman al uit zijn eerdere boeken en het is toch net of je zo iemand kent. Dan gaat het verhaal twee weken terug in de tijd en maken we kennis met Arvid Traneus. Hij is een gewiekste zakenman, die bijna tien jaar in Japan heeft gewerkt. Hij is wel af en toe terug geweest, maar meestal was hij toch in Japan en verwaarloosde hij zijn gezin. In Japan had hij een minnares en haar behandelde hij ook heel denigrerend.Toen hij net terug was en zijn vrouw het nieuwe bloembed in de tuin liet zien, kreeg ik al het gevoel, dat er veel meer te gebeuren stond, nadat hij alle planten met zijn grote voeten had vermorzeld, omdat het niet naar meneers zin was.Als er twee lichamen worden gevonden in de boerderij in Levide, weet je al snel, dat de vrouw Kristina is, de vrouw van Arvid. Inspecteur Broman en zijn team moeten uitzoeken, wie de moordenaar is.  Je had eigenlijk verwacht, dat Arvid dood zou zijn, want met die planten kreeg je toch zelf al zo ' n gevoel. Maar nee, het is zijn vrouw. Hoe is dat zo gekomen? Ze denken, dat het tweede slachtoffer Arvid is, wat uiteindelijk toch niet zo blijkt te zijn, want het is zijn neef, die erg toegetakeld is. Alleen, Arvid is ook verdwenen. Is hij weer terug naar Japan?Elin, de dochter van Kristina, komt terug vanuit Stockholm, waar zij studeert. Haar broer, Ricky moet haar het slechte nieuws brengen. Fredrik Broman probeert te ontdekken, wat er zich heeft afgespeeld. In het gezin was het niet helemaal koek en ei, daar komt hij wel achter. Kristina heeft dagboeken geschreven, maar daar heeft zij haar emoties niet in geuit. Het zijn meer verslagen van vakantiedagen met het gezin. Toch komt Broman erachter, dat het gezin een zeilboot had en dat de dader zich wellicht op een bepaald eiland bevindt. Samen met zijn collega Sara Oskarsson gaat Broman op onderzoek.De vrouw die wilde afrekenen  is weer een goede misdaadroman. Wat ik zelf wel miste, was wat er met het gezin van Broman gebeurde. Je hebt ze toch gevolgd in zijn boeken. Broman ligt op de intensive care en Ninni komt wel op bezoek, maar wat zijn haar gevoelens? Dat vind ik wel een gemis eigenlijk. Verder was het boek best spannend. Het volgende boek ga ik zeker weer lezen, maar dan hoop ik op een mooie mix van onderzoek en privé.     Verstuurd vanaf mijn ipad.

Aan het begin van De reddingsboot is het alsof je in een slotscène van ‘Titanic’ bent beland. Een groep mensen in een overvolle reddingsboot staart naar de zinkende oceaanstomer en jeremieert over het wel of niet teruggaan om drenkelingen te redden. Maar net als in de film denkt ieder aan zijn eigen hachje. ”Roeien tot je erbij neervalt, of willen jullie soms meegezogen worden, je ondergang tegemoet!” schreeuwt de stuurman. Het is kenmerkend voor de sfeer waarin negenendertig mensen drie weken lang op een krappe 15 m2 in doodsangst op de grote zee ronddobberen. De 57-jarige Charlotte Rogan schreef een imponerende roman, gebaseerd op een waargebeurd scheepsverhaal uit 1841 toen de kapitein besloot twaalf personen overboord te gooien om de overige passagiers te sparen. Het toevoegen van spannende elementen completeert dit ongemeen sterke debuut. Reddingsvesten vereist!

De 22-jarige Grace maakt met haar kersverse echtgenoot een huwelijksreis op de Empress Alexandra. Het luxeschip is minder groot dan de twee jaar eerder gezonken Titanic, maar overdadige grandeur en klassenverschillen zijn eender. Het door haar huwelijk met de jonge bankier Henry verkregen aanzien maakt Grace hooghartig en naïef. Haar wereld van geromantiseerde schijnveiligheid wordt ruw verstoord als de Empress Alexandra door een explosie tot zinken komt. Grace krijgt nipt een plek in een van de weinige reddingsboten, Henry blijft achter. Te midden van doden, drijvend wrakhout en gillende overlevenden probeert het door het lot bijeengebrachte gezelschap, onder de autoritaire leiding van volmatroos Hardie, aan de zuigkracht van het zinkende schip te ontkomen. Redding moet nabij zijn, er is immers een noodsignaal uitgegaan? Maar hulp blijft uit, godvruchtige zegeningen en prediking van Bijbelverhalen door de diaken ten spijt. Het eerst zo rustige weer slaat om en beurtelings hoost men om te overleven. De sanitaire stops zijn gênant, droge opgezwollen tongen en bloederige blaren eisen hun tol. De bedreigingen zitten hem echter niet alleen in lichamelijke ontberingen of de zwaarbeladen boot op een wisselvallige zee, maar vooral in de onderlinge verhoudingen. De al zo alarmerende situatie verergert wanneer men te kampen krijgt met de psychische bijwerkingen van uitdroging: desoriëntatie en hallucinaties. En dan vraagt Hardie wie zichzelf wil opofferen, want de boot is te vol. De rebellerende Ursula en Hannah pikken Hardies tirannieke gedrag niet langer, maar Grace lijkt een geraffineerd spel te spelen in deze hel op zee.

Verwacht geen spectaculaire plotwendingen of een jachtig spanningsveld zoals in doorsneethrillers. De spanning zit hem vooral in wie weet te overleven of wie als volgende ‘het haasje is’. Roddel en achterklap, jaloezie, gemanipuleer en de psychische gevolgen van groepsdruk geven De reddingsboot een waarheidsbevinding mee over de menselijke aard, die als bij toverslag verandert bij tegenslag en rampspoed. Rogan legt het meedogenloos bloot.

De reddingsboot verdient lezers die geduld en rust kunnen opbrengen voor Rogans tienjarige, haast filosofische bouwwerk. Een ware inspiratiebron voor aspirant-schrijvers, want gedurende die tien jaar wist Rogan ‒ binnen de reuring van banen en gezinsleven ‒ zichzelf in het schrijven te bekwamen. Het is billijk om te zeggen dat haar vertelstijl diverse elementen bevat van de eenvoud van Claudel, de filosofie van Márai en de verbeeldingskracht van Martel. In de herfst van haar leven vond Rogan nog een bereidwillige uitgever. Veel spijt zal ‘Little, Brown and Company’ niet hebben van deze literaire tewaterlating.

Hoewel ik deze recensie schreef voor Crimezone.nl (op 24 april 2012), www.crimezone.nl, plaats ik hem ook hier, omdat De reddingsboot geen specifieke thriller maar eerder een literaire roman met spannende elementen is.