De Ierse Jane Casey kan best schrijven. En hoe! Met name haar dialogen zijn goed en scherp. In 'Vergelding' moet hoofdrolspeelster Maeve Kerrigan het beste uit zichzelf boven halen als er zo maar drie pedofielen worden afgeslacht. Je heeft het zwaar met haar chef, die haar te veel als een poppetje ziet en niet als een intelligente ordehandhaafster, en met haar collega Rob waar ze verliefd op is. Het geklungel en gehannes van twee collega's die wat met elkaar hebben, is aandoenlijk, maar zelden overtuigend beschreven. Helaas. Voor het overige is 'Vergelding' een goede thriller, al is het slotdeel met de verklikker nogal gezocht. Ook hier geldt: 100 pagina's minder had het boek geen kwaad gedaan. En waarom 90% vanuit Maeve beschreven wordt en 10% vanuit Rob is me ook niet echt duidelijk. Voor het gemak is er voor Rob een schreefloze letter gekozen door de Nederlandse uitgever ..... Voor de minder oplettende lezertjes onder ons.

Merkwaardig genoeg is 'De Schim' pas de tweede Nesbo die ik gelezen heb. Terwijl ik toch zeker 6 boeken van Noorwegens beweerdelijk beste thrillerschrijver in mijn boekenkast heb staan. De chaos van een veellezer .... De eerste Nesbo vond ik wel goed, maar was te laag, als ik me goed herinner, en dat oordeel heb ik ook nu. Harry Hole is een schitterende, eigenzinnige hoofdrolspeler, wiens technieken uiterst secuur worden beschreven, en zijn Lone Ranger-achtige aanpak is steeds verrassend genoeg. Maar niet voor 538 pagina's. De drugsscene van Oslo biedt weinig hoop en alleen dure dope, en wordt door bijna buitenaardse types gedomineerd. Daarin gaat Hole uitgerekend een drugsmoord onderzoeken. Een jonge junk. vermoord door een andere junk. Voor Hole wordt het een persoonlijke zaak, omdat zijn ex erbij betrokken is. Het relationele stuk is niet het sterkste onderdeel van Nesbo's schrijfkabinet en doet bij vlagen sentimenteel aan, maar al met al resteert een boeiende thriller. Die dus 100 pagina's minder had moeten tellen. Schrijven is schrappen, Nesbo!

Wat begon als een tussendoortje, werd het beste boek dat ik in tijden las. De Canadese Emily St. John Mandel schreef een schitterend boek: 'Aria voor een verleden'. Uit Canada komen af en toe merkwaardige (positieve) uitschieters en dit is er zo een. Hoofdpersoon Anton begint met zijn nichtje Aria in New York een handeltje in valse documenten. Aria neemt het voortouw om immigranten een verleden, een heden en een toekomst te geven. Maar Anton voelt een vreemde afgunst tegen Aria, die een half jaar ouder is dan hij, 'maar lichtjaren vooruit'. Anton gaat trouwen met Sophie, maar dat huwelijk loopt tijdens de huwelijksreis al op de klippen, omdat Anton in Italië onder druk een klusje voor zijn nichtje moet doen. De politie in New York blijkt Anton en Aria al een tijdje op het spoor en uitgerekend degene die zijn hart steelt, Elena, blijkt undercover te werken. De zaken lopen tragisch af, al is voor Anton en Elena een happy ending weggelegd.

Briljant geschreven, ontroerend mooi, en helaas - vrees ik - uniek. Gelabeld als 'thriller', by the way .....

Binnen een jaar verscheen van de hand van Michael Hjorth en Hans Rosenfeldt al weer de dikke opvolger van 'Wat verborgen is"', getiteld 'De discipel'. De hoofdrol is opnieuw weggelegd voor de gestoorde psycholoog Sebastian Bergman. Sebastian helpt de Zweedse politie af en toe als profiler, maar de meeste van zijn tijdelijke collega's zijn absoluut niet blij met zijn hulp, voornamelijk vanwege zijn eigengereide en nogal egoïstische gedrag. Vanja, Sebastian's dochter bij een van de vele vrouwen met wie hij het bed heeft gedeeld, werkt inmiddels bij de politie en komt in gevaar als een seriemoordenaar, de onberekenbare Hinde, vanuit de gevangenis wraak wil nemen op degene die hem daar opgesloten heeft gekregen. Er ontspint zich een spannende thriller waarin Sebastian koste wat kost wil voorkomen dat zijn dochter ten prooi valt aan Hinde of erachter komt wie haar echte vader is. Terwijl dezelfde Sebastian allerlei fratsen uithaalt om maar zoveel mogelijk in de buurt van Vanja te zijn, die echter sowieso niks van hem moet hebben. Hilde manipuleert en manipuleert vanuit zijn cel en ontsnapt uiteindelijk. Dan raken de zaken in een stroomversnelling, neemt Sebastian weer eens het heft in eigen hand en volgt een 'happy ending', die wat losse eindjes bevat. Dat is zonde, na meer dan 500 pagina's Scandinavisch vermaak. Dat hadden de heren beter moeten oplossen ......