Mijn eerste kennismaking met Steven James. Spanning, actie maar soms ook een tikkeltje braaf. Het boek leest lekker weg en ik hoop de volgende boeken van deze auteur ook te lezen. Prima boek!

De nieuwste Montefiore was voor mij een afknapper van formaat.  Dit om eventjes met de deur in huis te vallen... 

 Na "Villa Magdalena", die ik voortreffelijk vond, waren mijn verwachtingen hooggespannen, en verheugde ik me op een portie puur entertainment, met de gebruikelijke Montefiore-ingrediënten. Viel dat tegen ! Mijn bevindingen zijn dat het om een uiterst magere plot gaat, met bordkartonnen figuren, veel te veel herhalingen, en tot vervelens toe uitgesponnen en zeer trage evoluties, zowel qua situaties als qua personages.

Montefiore maakt volgens mij dezelfde fout als een Pieter Aspe: te veel gaan teren op het succes van de voorgaande boeken, en te weinig tijd nemen om een idee uit te werken en er een evenwichtig, "pakkend" boek van maken.

Neen, dan heb ik de voorbije weken heel andere kwaliteit onder ogen gehad. Jammer voor mevrouw Montefiore, maar dit boek ga ik niet aanbevelen, ook niet in mijn winkel. Wie het wil lezen: veel plezier ermee, maar van mij geen positieve evaluatie.

Santa Montefiore kan veel beter, en ik hoop alweer dat haar volgende boek dit zal bewijzen !

'Jeetje, Nick, waarom verwen je me toch zo?'

Hij had moeten zeggen: Je verdient het. Ik hou van je.

Maar hij zei: 'Omdat ik met je te doen heb'.

'Waarom?'

'Omdat je elke ochtend weer wakker moet worden en jou moet zijn.'

In haar derde thriller 'Donker hart' (Dat is toch geen vertaling van 'Gone girl'!) heeft Gillian Flynn zichzelf opnieuw overtroffen. Een briljant geschreven boek over macht, manipulatie en 'liefde'. Wat gebeurt er als je eega op jullie vijfde trouwdag verdwijnt en alles erop wijst dat jij haar vermoord hebt? Daarna krijgen we steeds de gedachten van Amy, de vrouw, en Nick, de man, te lezen. Over de afloop wil ik niks kwijt. Dus: kopen en lezen, that's the only answer. Beter is er niet.

Er zijn werkelijk geen woorden voor het nieuwste boek van Arnaldur Indriðason. Kan hij nóg beter worden? Bestaat er een Indriðason in de overtreffende trap? Het verhaal van Verdwijnpunt ontroerde me diep, wat een emotie, wat een menselijkheid. Hoe kun je diepgang en eenvoud zo prachtig met elkaar verenigen? Woorden die je gewoon optillen! Potverdorie!

Ook geeft de altijd maatschappijkritische Indriðason mooie sneren naar macht en geld. De aluminiumfabriek in Reyðarfjörður, het grote Amerika dat ‒ met veel gemengde gevoelens vanuit de IJslandse bevolking ‒ daar financieel en commercieel overwicht krijgt. Het gebeurt allemaal ‘as I speak’. Het indrukwekkende verhaal van de zestig Britse soldaten die in 1942 door een zware storm werden overvallen, is eveneens op waarheid gebaseerd.

Maar het meest overweldigend is Erlendurs persoonlijke verhaal, zijn gevoelens van machteloosheid, zijn wanhopige zoektocht naar en het verdriet om zijn verdwenen broertje, de beklemmende dromen en de wonderschone jeugdherinneringen. Geen enkel spoortje van vals sentiment en je voelt tot in elke vezel van je lichaam de impact ervan.

Er is al eerder gesproken over het tijdelijke afscheid van Erlendur en de vervanging door Sigurður Óli en Elínborg. Beiden prachtige personages, helemaal niets mis mee, uitstekend gekarakteriseerd en voortreffelijk neergezet. Maar Indriðason en Erlendur zijn een eenheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden, laat dat vooral zo blijven. De kracht van Verdwijnpunt is dat de lezer zich naadloos bij deze verbondenheid kan aansluiten.

De intensiteit van het woord van Indriðason, 'the master’s voice'! Verdwijnpunt is voor mij een van de meest emotionerende thrillers die ik las. Geen recensie deze keer, want ik heb er al drie over Indriðason geschreven, en wat kun je nog meer over zijn meesterschap zeggen? Maar eigenlijk is dit al min of meer een (mini-)recensie.

Voor alle Indriðason-fans: heel gauw lezen dit boek!