Christiane F.

Wie: Christiane Vera Felscherinow (Hamburg, 20 mei 1962) is Duitslands bekendste heroïneverslaafde. Ze kwam eind jaren 70 in de publiciteit onder de schuilnaam Christiane F.

Vroege jeugd: Felscherinow groeide op in een gezin waarin liefdeloosheid en geweld overheersten. Ze werd regelmatig geslagen door haar alcoholverslaafde vader. Dit gegeven en haar moeders afhankelijkheid bepaalden het dagelijks leven van het jonge meisje.

Toen Felscherinow zes jaar was, verhuisde de familie van het platteland naar Berlijn. Ze belandde in Gropiusstadt, een forensenwijk in het zuiden van de stad. In het appartement op de elfde verdieping van een flat speelden zich dramatische taferelen af. Tijdens één van de mishandelingsessies was Felscherinows doodsangst zó groot dat ze instinctief uit het raam wilde springen om zichzelf in veiligheid te brengen, maar het lukte haar niet.

Mishandeling: Naast alle familieproblemen waren er ook financiële zorgen. Toen haar ouders uiteindelijk uit elkaar gingen, losten deze problemen niet op. Omdat kindermishandeling in die tijd in Duitsland nog een taboe was, bleef de sociale omgeving, zoals de basisschool die Christiane bezocht, blind voor haar thuissituatie. Steeds toenemend sociaal isolement dreef haar tenslotte tot drugsverslaving.

Vanaf twaalfjarige leeftijd nam ze verschillende soorten drugs, zoals hasj en verschillende soorten pillen.

Felscherinow kwam in de kerkelijke discotheek 'Haus der mitte' voor het eerst in aanraking met soft- en harddrugs. Op veertienjarige leeftijd was Felscherinow verslaafd aan heroïne en tippelde ze op de Kinderstrich (kinderzone) bij het Berlijnse station Zoologischer Garten. Felscherinows moeder kwam na twee jaar achter het dubbelleven van haar dochter en ging de strijd aan met de verslaving.

In 1978, op zestienjarige leeftijd, trad Felscherinow als getuige op in een rechtszaak. Twee journalisten van het Duitse blad Stern merkten haar op en vroegen haar om een gesprek van twee uur. Tijdens dit gesprek kwam de drugsscene ter sprake. Twee uur werden twee maanden waarin het boek Wir Kinder vom Bahnhof Zoo ('Wij kinderen van station Zoo') ontstond; een autobiografisch werk, waardoor het zware, ruwe dagelijkse leven van de drugsscene in de openbaarheid kwam, gezien vanuit het oogpunt van een drugsverslaafde.

Het boek werd in 1981 verfilmd.

Ben dit boek op aanraden van mijn vrouw zo'n 17 jaar geleden gaan lezen en nog steeds is het voor mij één van de beste autobiografische boeken die ik tot nog toe heb gelezen. Een aanrader dus.