De Zweden kennen hun eilandenarchipel voor de kust van Stockholm als geen ander. Een beetje Stockholmer heeft een eigen boot om naar zijn ‘stuga’ (zomerhuisje) op een van de meer dan 24.000 eilanden te gaan. Binnen twee uur varen zit je al diep in het netwerk van deze eilandjes. De meeste net groot genoeg voor een paar wilde bloemen, andere zijn toeristische trekpleisters. En weer andere worden kleinschalig bewoond. Het is niet zo vreemd dat in Henning Mankells roman Italiaanse schoenen de 66-jarige Fredrik Welin een van die 24.000 eilanden bezit.

Fredrik, ex-chirurg, woont al twaalf jaar als een kluizenaar op een door erfenis verkregen eiland, samen met zijn oude kat en dito hond. Plichtsgetrouw houdt hij een logboek bij, een kroniek over zijn leven dat naar eigen zeggen volledig is vastgelopen. Fredrik wordt gekweld door herinneringen en gemaakte fouten; de afzondering op het eiland is vooral vanwege zijn schaamte voor de buitenwereld. ’s Winters hakt hij elke dag een wak in het ijs en laat zich naakt in het ijskoude water zakken, zo voelt hij dat hij nog leeft. Postbode Jansson bezoekt hem steevast met zijn propellerboot, ook al heeft Fredrik hem ten strengste verboden langs te komen, tenzij hij echte post brengt en geen flutreklame. Niettemin komt Jansson trouw en stipt, en net zo vaak staat Fredrik op de steiger te wachten als hij de propellerboot hoort aankomen. Jansson is een onbehandelbare hypochonder en Fredrik luistert met gezonde tegenzin naar al zijn klachten, maar adviseert hem niettemin. Een mooie vervlechting van Fredriks vervlogen artsenwereld en zijn huidige kluizenaarsleven.               Dan, op een dag, brengt Jansson geen post voor Fredrik mee, maar een oudere vrouw. Ze wacht op het ijs, vlak voor Fredriks huis. Een zwakke vrouw, leunend op haar rollator. Fredrik herkent Harriet, zijn grote liefde die hij veertig jaar geleden zonder opgave van redenen harteloos liet barsten. Harriet bezoekt hem niet uit wraak, maar wil dat hij haar naar een bosvennetje brengt en zijn ooit gedane belofte “om daar samen te zwemmen in de lichte zomernacht” nakomt; de mooiste belofte die haar ooit is gedaan. Maar Harriet brengt ook schokkende berichten over leven en dood, waardoor Fredriks teruggetrokken leven een onomkeerbare wending neemt. “Het was alsof een bijna veertigjarige stilte tussen ons heen en weer begon te pendelen.” Fredrik is kwetsbaar met al zijn fouten en tekortkomingen, want Mankells antagonist is een nieuwsgierige zwakkeling die bij voorkeur conflicten uit de weg gaat. Nu, twaalf jaar later, valt het hem zwaar om de buitenwereld weer toe te laten en met zichzelf in het reine te komen. “Het is net zo makkelijk om in jezelf het spoor bijster te raken als te verdwalen op bospaden of in steden.”

Mankells maatschappelijke betrokkenheid zien we terug in verbitterde, ontspoorde vluchtelingenmeisjes en in politieke strijd van de eenling tegen machthebbers in de wereld. Cultuurbewust is Mankells stille protest tegen de beschimmelde schilderingen in de beroemde Lascaux-grotten in Frankrijk, net als de stemmige verwijzingen naar Caravaggio en de in Amsterdam gehouden tentoonstelling ‘Rembrandt-Caravaggio’. Een actuele Mankell, want hij schreef Italiaanse schoenen in 2006, het jaar van de expositie, die ikzelf toen ook heb bezocht.

Italiaanse schoenen is een prachtige, ontroerende roman met een gedetailleerde, literaire, haast epische verhaalstijl. Mankell is briljant in zijn metaforen over eenzaamheid, waarheid, leugens, liefde en haat. En hoe prachtig beschrijft hij de menselijke wil om zowel te leven als te sterven. “Ik ben niet bang voor de dood. Het enige wat me afschuwelijk lijkt is dat ik zo lang dood moet zijn.”                                                                     Mankells grootse en intermenselijke vertelstijl is niet te stuiten in deze — ondanks de koude — warm beschreven, wonderlijke reis door het leven van fraai vormgegeven karakters, te midden van Zweeds natuurschoon. De stilte van het winterlandschap, het geïsoleerde eiland, de ultieme rust, het bevroren water, imposante natuurbeschrijvingen, dikke sneeuwlagen, stille boswegen en afgelegen bosvennetjes; alles komt bijna fysiek bij de lezer binnen. Zelfs de geluiden van Janssons propellerboot kun je horen, als je heel stil bent ...

Italiaanse schoenen is van een verfijnde soberheid. Zoals zo vaak heeft de rust van een ‘Scandi’ zeggingskracht in overvloed. Een genot om te lezen!

Prachtig boek! Ik heb mij volledig laten verrassen door dit mooie verhaal over jeugd, verlies, liefde, afgunst en haat.

Het verhaal gaat over enkele hoofdpersonen die op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn door verleden, door liefde en door eenzaamheid.

Het speelt zich af rond een stadje en een school, waar een leerling wordt vermist.

Het is niet echt een thriller, meer een roman, heeft iets bovennatuurlijks (maar dat is zeker niet storend)

Dit is een erg leuke Maigret, omdat er een stuk van zijn eigen jeugd geopenbaard wordt. De oude Gravin de Saint Fiacre woont nog altijd op het kasteel waar de vader van Maigret rentmeester was en Maigret zijn jeugd doorbracht. Dankzij de Gravin kon Maigret indertijd studeren, de aanzet tot wat hij nu is. De oude vrouw heeft diverse doodsbedreigingen gehad en heeft daarom contact opgenomen met de commissaris, die haar eindelijk, na zovele jaren, weer ziet. Jeugdherinneringen komen boven gieren bij Maigret, waaronder zijn -jongens-verliefdheid op de vroegere bazin zijns vaders.

Het mag van korte duur zijn: de volgende dag wordt de Gravin vlak na de Vespers gevonden, dood. Het lijkt op een hartstilstand, maar al snel vindt Maigret het bewijs in de missaal dat er wel degelijk een moord is gepleegd.

Het verbaast me nogal dat deze boeken zijn ingevoerd onder "J. Trollope" want de schrijver is Anthony Trollope, die in Groot Brittannië overigens nog steeds zeer bekend is en wiens boeken nog altijd in trek zijn. Trollope leefde van 1815 t/m 1882 en bezocht Nederland een week in 1862. In de periode 1860-1900 zijn veel boeken in het nederlands uitgekomen maar tegenwoordig niet meer.

Deel 2 van de Pallisers serie begint met het 4e boek: Eustace's diamonds. een niet alleen vermakelijke reeks van voorvallen, maar ook wat van een detective. Bij trollope gaat het vooral om de personen en hun karakters, meer dan om de plot, maar de Pallisersreeks heeft zijn grote aandacht gehad, in tegenstelling tot wat deze victoriaanse veelschrijver verder produceerde.

Hij had het voornemen om nog een zevende boek te schrijven, over de 3 kinderen van de Hertog van Omnium en de Heroging Gelencora. Hij heeft echter met moeite het 6e deel, waarin Lady Glencore overlijdt en de hertog toch weer zijn bestemming in de politiek terugvindt, kunnen beïndigen. Opmerkelijk wel dat 2 van de kinderen van Plantagenet en Glencora uiteindelijk met instemming van Hertog Plantegenet trouwen met een niet adellijke partner.... opmerkelijk, zelfs voor een democraat uit die periode.

Net als de Forsythe Saga een lekker boek als je van dit genre houdt.