
|
05 feb 2012 Gemaakt door: TomD Stuttgart, 1932. De vriendschap tussen de 16-jarige joodse dokterszoon Hans Schwartz en de adellijke Konradin von Hohenfels, die elkaar op het gymnasium leren kennen, is zeer intens. Ze delen hun passies en komen bij elkaar aan huis. Toch bewaart Konradin een geheim voor zijn joodse vriend… Je voelt het meteen, vanaf de eerste zin, dit boekje laat je niet los. Fantastisch geschreven, het deed me denken aan Wiesel en Lenz, zo krachtig. Een heel intense vriendschap wordt op de proef gesteld. De ik-persoon schrijft zijn herinneringen, 30 jaar later. Veel aandacht gaat naar cultuur, mentaliteit, geschiedenis, diepgang. Vriendschap overstijgt standenverschil (adel-burgerij) en daarboven afkomst - "ras" - zelfs als die zo op de spits gedreven wordt als in Duitsland tijdens de jaren 1930. Fred Uhlman (1901 - 1985) slaagt erin om de essentie te raken en aan te houden, vrij van ballast en randfiguren, krachtig, sereen. Laat een diepe indruk na.
tags: aangrijpend 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
03 feb 2012 Gemaakt door: TomD Portugal, 18e eeuw. De megalomane vorst Joao V zag zijn pogingen om een kind te verwekken met de koningin nog niet bevredigd. Hij wil een nakomeling afsmeken door te beloven dat hij een klooster laat bouwen als er een kind geboren wordt. En zo gebeurt het. Saramago lezen is een feest. Dit boek munt uit door zijn stevigheid in compositie en literaire vorm, door b.v.verscheidenheid in vertelstandpunten te gebruiken. Saramago's vaste ingrediënten voeren de boventoon: spotten met adel en kerk, diepe empathische portretten van de kleine man die vertedering opwekken. De hoofdpersonen zijn niet de koning en de koningin, maar Balthasar en Blimunda. Zij vinden elkaar en dragen het verhaal. Een pater met non-conformistische ideeën doet ook mee. Domenico Scarlatti komt langs en we genieten mee van zijn muziek, alleen maar door erover te lezen. Saramago geeft knipoogjes aan de attente lezer (door bijvoorbeeld personages uit eerdere boeken en autocitaten te vermelden) en hij hanteert een tijdloos vertelperspectief (hij zit tegelijk in de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en gebruikt flash-forwards, vaak niet meer dan enkele woorden, die tot voor heden reiken). tags: aangrijpend, ontroerend 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
10 jan 2012 Gemaakt door: TomD In De Fehrs laat auteur Arlette Kouwenhoven de lezer kennismaken met 15 generaties mennonieten, nazaten van Nederlandse wederdopers uit de 16de eeuw, volgelingen van Menno Simons. We volgen ze in de 17de eeuw in Amsterdam, in de 18de eeuw in de Wisladelta in Polen, in de 19de eeuw in Oekraïne, in de 20ste eeuw in Canada en begin 21ste eeuw in Mexico. Ze zijn oerconcervatief en veranderen vaak van woonst, precies om hun eigen leven te kunnen blijven leiden en niet te veel overheidsinmenging te hoeven dulden. Ze hebben Nederlandse namen en spreken een oude variant van onze taal. Een merkwaardig boek over een merkwaardige groep mensen, die respectvol en deskundig door de auteur benaderd wordt. Ze levert een portret af dat 15 generaties in beeld brengt en dat tot stand kwam dankzij doorgedreven onderzoek. Ook hun aanverwanten en invloedrijke geestesgenoten die het pad van De Fehrs kruisten, worden belicht. De veelheid aan personages maakt het niet simpel (gelukkig is er de stamboom om regelmatig naar te kijken) en misschien mis ik wel enige verbondenheid met de hoofdrolspelers. Het blijft nogal beschrijvend. Toch een knap boek dat een helder licht werpt op een groep mensen met een taal en gebruiken van hier, die steeds verder weggegaan zijn om te kunnen blijven leven zoals ze wilden. Veelal een verhaal van haat en nijd binnen de groep, van haarkloverij over de gekste onderwerpen, van zinloze discussies over pruiken, zingen, onderwijs, rubberbanden,... Verder zijn het heel gewone mensen die net als iedereen op zoek zijn naar hun geluk.
tags: actueel, deskundig, origineel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
08 jan 2012 Gemaakt door: TomD Het land van Don Quichot behandelt de geschiedenis van Spanje van in de prehistorie tot 2011. Spanje kent een rijk verleden, dat met dit boek tot leven komt voor iedereen die van het land houdt. Liefst vijf auteurs, stuk voor stuk experts, loodsen de lezer eeuw na eeuw door de interessante episodes van het Iberisch schiereiland. Ze geven de koningen een gezicht, beschrijven ze op een menselijke manier, zoemen in op hun sterktes en zwaktes en stofferen hun verhaal met concrete gegevens. Zo ook Franco, heel genuanceerd. De vlotte, soepele schrijfstijl en de lekker lopende zinnen werken leesbevorderend! Het is een zeer goede, duidelijke en genuanceerde geschiedenis geworden. Enkele functionele kaartjes zeggen meer dan vele woorden zouden kunnen, de illustraties zijn eerder decoratief. De complexe 20ste eeuw wordt uitgebreid belicht, misschien wat te veel in detail op politiek gebied; wat meer aandacht voor b.v. cultuur en (de opkomst van) toerisme zou hier niet misstaan. Graag een opvolger voor dit boek, b.v de geschiedenis van een ander Zuid-Europees land als Italië, Griekenland of Portugal. tags: actueel, deskundig 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
28 dec 2011 Gemaakt door: TomD Zuid-Frankrijk, 12de eeuw. Raimon is een adellijke jongen die zijn vader en daarmee zijn erfdeel verliest. Hij wordt naar de abdij van zijn oom gestuurd, maar kan er niet aarden. Uiteindelijk wordt hij op pelgrimage gestuurd. Onderweg ontdekt hij de geneugten van het luitspel. Na een lange omzwerving wordt hij verliefd op de vrouw van zijn erfvijand... De korte hoofdstukjes en het aangename taalgebruik zorgen voor een fijne leeservaring. Het literaire gehalte en de benadering van de thema's (hoofse) liefde, muziek en verraad zijn absolute sterktes. Toch ben ik niet echt vol van dit werk. Het speelt in de 12de eeuw, maar zonder data; in Zuid-Frankrijk, maar zonder de "kapstokken" die deze regio herkenbaar maken. Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
11 dec 2011 Gemaakt door: TomD Andalusië, ca. 750-1492: de periode die we de Spaanse conquista en reconquista noemen. Schrijfster Maria Rosa Menocal geeft deze periode een gezicht door in de huid te kruipen van moslims, christenen en joden die van invloed waren. Met hen reizen we in de tijd en in de ruimte. Ze brengt een verhaal van kruisbestuiving tussen de 3 godsdiensten. Verscheidene subgroepen in de islam (gematigde Oemajjaden, militante Almohaden) en het christendom worden zichtbaar en concreet. Zij werpt een licht op de rijke poëzietraditie in de islamitische cultuur en stelt dat deze via het Iberisch schiereiland omstreeks de 11de eeuw naar Aquitanië gekomen is en aan de oorsprong lag van de troubadoers. Het is maar één van de vele interessante stellingen die het boek behandelt. Het is vertederend om te lezen met hoeveel liefde de auteur over taal, vertalingen en bibliotheken schrijft. Samen met de middeleeuwse bevolkingsgroepen zijn het aspecten die Spanje hebben gemaakt tot wat het nu is. Ze eindigt met een hoofdstuk over Don Quichot en Cervantes, scharnieren. Haar hele boek zit er vol van. Het boek leest vlot en aangenaam. Maria Rosa Menocal hangt een verhaal op van vreedzaam samenleven. Dit wijkt toch enigszins af met wat we weten uit de traditionele Spaanse geschiedenissen. tags: verrassend, bijzonder 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
18 jan 2012 Gemaakt door: AnnekeG De Zweden kennen hun eilandenarchipel voor de kust van Stockholm als geen ander. Een beetje Stockholmer heeft een eigen boot om naar zijn ‘stuga’ (zomerhuisje) op een van de meer dan 24.000 eilanden te gaan. Binnen twee uur varen zit je al diep in het netwerk van deze eilandjes. De meeste net groot genoeg voor een paar wilde bloemen, andere zijn toeristische trekpleisters. En weer andere worden kleinschalig bewoond. Het is niet zo vreemd dat in Henning Mankells roman Italiaanse schoenen de 66-jarige Fredrik Welin een van die 24.000 eilanden bezit. Fredrik, ex-chirurg, woont al twaalf jaar als een kluizenaar op een door erfenis verkregen eiland, samen met zijn oude kat en dito hond. Plichtsgetrouw houdt hij een logboek bij, een kroniek over zijn leven dat naar eigen zeggen volledig is vastgelopen. Fredrik wordt gekweld door herinneringen en gemaakte fouten; de afzondering op het eiland is vooral vanwege zijn schaamte voor de buitenwereld. ’s Winters hakt hij elke dag een wak in het ijs en laat zich naakt in het ijskoude water zakken, zo voelt hij dat hij nog leeft. Postbode Jansson bezoekt hem steevast met zijn propellerboot, ook al heeft Fredrik hem ten strengste verboden langs te komen, tenzij hij echte post brengt en geen flutreklame. Niettemin komt Jansson trouw en stipt, en net zo vaak staat Fredrik op de steiger te wachten als hij de propellerboot hoort aankomen. Jansson is een onbehandelbare hypochonder en Fredrik luistert met gezonde tegenzin naar al zijn klachten, maar adviseert hem niettemin. Een mooie vervlechting van Fredriks vervlogen artsenwereld en zijn huidige kluizenaarsleven. Dan, op een dag, brengt Jansson geen post voor Fredrik mee, maar een oudere vrouw. Ze wacht op het ijs, vlak voor Fredriks huis. Een zwakke vrouw, leunend op haar rollator. Fredrik herkent Harriet, zijn grote liefde die hij veertig jaar geleden zonder opgave van redenen harteloos liet barsten. Harriet bezoekt hem niet uit wraak, maar wil dat hij haar naar een bosvennetje brengt en zijn ooit gedane belofte “om daar samen te zwemmen in de lichte zomernacht” nakomt; de mooiste belofte die haar ooit is gedaan. Maar Harriet brengt ook schokkende berichten over leven en dood, waardoor Fredriks teruggetrokken leven een onomkeerbare wending neemt. “Het was alsof een bijna veertigjarige stilte tussen ons heen en weer begon te pendelen.” Fredrik is kwetsbaar met al zijn fouten en tekortkomingen, want Mankells antagonist is een nieuwsgierige zwakkeling die bij voorkeur conflicten uit de weg gaat. Nu, twaalf jaar later, valt het hem zwaar om de buitenwereld weer toe te laten en met zichzelf in het reine te komen. “Het is net zo makkelijk om in jezelf het spoor bijster te raken als te verdwalen op bospaden of in steden.” Mankells maatschappelijke betrokkenheid zien we terug in verbitterde, ontspoorde vluchtelingenmeisjes en in politieke strijd van de eenling tegen machthebbers in de wereld. Cultuurbewust is Mankells stille protest tegen de beschimmelde schilderingen in de beroemde Lascaux-grotten in Frankrijk, net als de stemmige verwijzingen naar Caravaggio en de in Amsterdam gehouden tentoonstelling ‘Rembrandt-Caravaggio’. Een actuele Mankell, want hij schreef Italiaanse schoenen in 2006, het jaar van de expositie, die ikzelf toen ook heb bezocht. Italiaanse schoenen is een prachtige, ontroerende roman met een gedetailleerde, literaire, haast epische verhaalstijl. Mankell is briljant in zijn metaforen over eenzaamheid, waarheid, leugens, liefde en haat. En hoe prachtig beschrijft hij de menselijke wil om zowel te leven als te sterven. “Ik ben niet bang voor de dood. Het enige wat me afschuwelijk lijkt is dat ik zo lang dood moet zijn.” Mankells grootse en intermenselijke vertelstijl is niet te stuiten in deze — ondanks de koude — warm beschreven, wonderlijke reis door het leven van fraai vormgegeven karakters, te midden van Zweeds natuurschoon. De stilte van het winterlandschap, het geïsoleerde eiland, de ultieme rust, het bevroren water, imposante natuurbeschrijvingen, dikke sneeuwlagen, stille boswegen en afgelegen bosvennetjes; alles komt bijna fysiek bij de lezer binnen. Zelfs de geluiden van Janssons propellerboot kun je horen, als je heel stil bent ... Italiaanse schoenen is van een verfijnde soberheid. Zoals zo vaak heeft de rust van een ‘Scandi’ zeggingskracht in overvloed. Een genot om te lezen! tags: aangrijpend, indrukwekkend, ontroerend, verrassend, bijzonder 5 reacties - Stem op deze reactie!
Goed! (4) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) zusje - 19 jan 2012 proficiat Anneke, je hebt me helemaal overtuigd: deze Mankell ga ik zeker niet links laten liggen! mooi verwoord, duidelijk samengevat, en overredend... dat is jouw recensie. knap gedaan!
Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) Joanazinha - 18 jan 2012 Mooie recensie Anneke! Ik heb het boek ook gelezen en vond het prachtig. Een hele andere kant van Mankell, maar één die mij bijzonder is bevallen. Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) ingridverschelling - 18 jan 2012 Je recensie is weer bijzonder, Anneke! Ik vond het ook een goed boek, maar zoals jij het beschrijft, wordt het alleen maar mooier! Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) robertvdm - 18 jan 2012 Zoveel lof van iemand die weet wat een goed boek is, daar kan een mens niet omheen: ik ga dit boek lezen! |
|
16 jan 2012 Gemaakt door: ingridverschelling "Wit als melk, rood als bloed" is het debuut van Alessandro D'Avenia, een jonge docent Italiaans op een middelbare school in Milaan. Leo is zestien. Hij zit op het gymnasium, maar school bevalt hem niet zo. Liever hangt hij rond met zijn vrienden of voetbalt hij met zijn vriend Niko. Sylvia is een goede vriendin, waar hij veel huiswerk mee maakt. Sylvia is verliefd op Leo, maar dat weet hij niet.Leo daarentegen is weer heimelijk verliefd op de roodharige Beatrice. Wanhopig verliefd. Hij is te verlegen om contact met haar te maken. Dan blijkt Beatrice ongeneeslijk ziek te zijn en komt niet meer op school. Als er een nieuwe leraar filosofie op school komt, raakt Leo helemaal in de ban van hem. Hij kan mensen duidelijk inspireren. Hij is helemaal weg van de film "Dead poets society". Daarin was Robin Williams ook een leraar, die zijn leerlingen enthousiasmeerde. De nieuwe leraar leert hem zijn dromen na te jagen.Dan heeft Leo ook de moed om, met de hulp van Sylvia, contact op te nemen met Beatrice. Hij wil zelfs bloed geven om haar leven te redden. Beatrice heeft leukemie en wordt alleen maar zieker. Leo laat alles schieten om bij haar te zijn. Dat vinden zijn andere vrienden weer niet leuk. Als het dan voor Beatrice op het einde loopt, blijft Leo bij haar in haar laatste uren, hoewel er een belangrijke voetbalwedstrijd op stapel staat.Voor haar dood zorgt Beatrice, dat Leo een andere droom najaagt. Hij vindt een nieuwe liefde, die het gemis van Beatrice iets verzacht. "Wit als melk, rood als bloed" is een ontroerende roman over de liefde en het verwezenlijken van je droom. Er zit veel humor in het verhaal. Ook ik vond de film "Dead poets society" een heel goede film, waar ik toen erg mee meeleefde, waarschijnlijk, omdat ik toen zelf de opleiding voor docent volgde. De manier, waarop Robin Williams de leerlingen inspireerde, was ook mijn droom om zo les te geven. Aan het eind van het boek was het verhaal zo ontroerend, dat ik het niet meer droog hield. Ik waardeer dit mooie verhaal dan ook met vijf sterren, omdat ik er nog vaak aan terugdenk. Ik ben dan ook heel benieuwd naar een nieuw boek van deze schrijver! Verstuurd vanaf mijn iPad tags: ontroerend, bijzonder, origineel 2 reacties - Stem op deze reactie!
Goed! (3) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) zusje - 19 jan 2012 knap werk, Ingrid! lijkt me inderdaad een mooi boek en doet me een beetje denken aan de Eenzaamheid van de Priemgetallen... ooit gelezen? groetjes,Ingrid. Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) AnnekeG - 16 jan 2012 Heerlijk om weer zo'n fijne recensie van je te lezen, Ingrid. En nog wel verzonden vanaf je iPad. Boeken die blijven hangen, zijn de beste! |
|
16 jan 2012 Gemaakt door: ingridverschelling De Zielenreis Dr. Michael Newton werkte meer dan veertig jaar als psycholoog, regressietherapeut en leraar. Met regressietherapie brengt Newton mensen onder diepe hypnose terug in de tijd, voordat ze geboren zijn. In 29 casussen stelt hij de mensen vragen over hoe de zielenwereld eruit ziet, waarom we terugkeren in een bepaald lichaam en ook of je je ouders zelf gekozen hebt. Ook wordt duidelijk, dat er verschillende zielsniveau' s bestaan. Actrice Shirley's MacLaine zei zelfs, dat de boeken van Michael Newton de fascinerendste boeken zijn, die ze ooit heeft gelezen. Onze oudste zoon (28) had het boek gekocht. Hij moest de volgende dag werken. En ik heb het in een dag uitgelezen. Toen we beiden het boek gelezen hadden, wilde onze jongste zoon (25) met ons discussiëren over het onderwerp. Wij zeiden, dat hij eerst maar eens zelf het boek moest lezen. Hij leest nooit boeken, maar dit boek heeft hij wel gelezen. Nu zijn er geen discussies, maar zijn we het er allemaal over eens, dat het een heel fascinerend boek is. We praten al weken thuis over dit onderwerp. Inmiddels heb ik al meerdere boeken hierover gelezen. Eigenlijk was ik niet eens verbaasd, maar had meer het gevoel van ja, zo is het. Bang om dood te gaan ben ik niet meer, alhoewel ik nog wel een tijdje hier op aarde wil blijven! Het boek zal voor veel mensen een eye- opener zijn. Verstuurd vanaf mijn iPad tags: indrukwekkend, intrigerend, bijzonder, deskundig 2 reacties - Stem op deze reactie!
Goed! (2) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) zusje - 19 jan 2012 hé, wat een speciaal onderwerp... goeie uiteenzetting door jou! ik kan me wel voorstellen dat het een onderwerp is waar je je in wil verdiepen... Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) AnnekeG - 16 jan 2012 Interessante en ook wel heftige recensie, Ingrid. Ik kan me voorstellen dat het onderwerp veel gesprekstof oplevert. |
|
15 jan 2012 Gemaakt door: Jacob Dit is een erg leuke Maigret, omdat er een stuk van zijn eigen jeugd geopenbaard wordt. De oude Gravin de Saint Fiacre woont nog altijd op het kasteel waar de vader van Maigret rentmeester was en Maigret zijn jeugd doorbracht. Dankzij de Gravin kon Maigret indertijd studeren, de aanzet tot wat hij nu is. De oude vrouw heeft diverse doodsbedreigingen gehad en heeft daarom contact opgenomen met de commissaris, die haar eindelijk, na zovele jaren, weer ziet. Jeugdherinneringen komen boven gieren bij Maigret, waaronder zijn -jongens-verliefdheid op de vroegere bazin zijns vaders. Het mag van korte duur zijn: de volgende dag wordt de Gravin vlak na de Vespers gevonden, dood. Het lijkt op een hartstilstand, maar al snel vindt Maigret het bewijs in de missaal dat er wel degelijk een moord is gepleegd. tags: aangrijpend, intrigerend, ontroerend, spannend, verslavend, origineel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
14 jan 2012 Gemaakt door: Jacob Het verbaast me nogal dat deze boeken zijn ingevoerd onder "J. Trollope" want de schrijver is Anthony Trollope, die in Groot Brittannië overigens nog steeds zeer bekend is en wiens boeken nog altijd in trek zijn. Trollope leefde van 1815 t/m 1882 en bezocht Nederland een week in 1862. In de periode 1860-1900 zijn veel boeken in het nederlands uitgekomen maar tegenwoordig niet meer. Deel 2 van de Pallisers serie begint met het 4e boek: Eustace's diamonds. een niet alleen vermakelijke reeks van voorvallen, maar ook wat van een detective. Bij trollope gaat het vooral om de personen en hun karakters, meer dan om de plot, maar de Pallisersreeks heeft zijn grote aandacht gehad, in tegenstelling tot wat deze victoriaanse veelschrijver verder produceerde. Hij had het voornemen om nog een zevende boek te schrijven, over de 3 kinderen van de Hertog van Omnium en de Heroging Gelencora. Hij heeft echter met moeite het 6e deel, waarin Lady Glencore overlijdt en de hertog toch weer zijn bestemming in de politiek terugvindt, kunnen beïndigen. Opmerkelijk wel dat 2 van de kinderen van Plantagenet en Glencora uiteindelijk met instemming van Hertog Plantegenet trouwen met een niet adellijke partner.... opmerkelijk, zelfs voor een democraat uit die periode. Net als de Forsythe Saga een lekker boek als je van dit genre houdt. tags: aangrijpend, intrigerend, ontroerend, verslavend, bijzonder 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
14 jan 2012 Gemaakt door: Jacob De TV serie "The Pallisers" was in 1974 een serie van het formaat van bijvoorbeeld "The Forsythe Saga". De serie die alle 6 delen van de Pallisersreeks omvat zorgden er voor dat de boeken ook in het nederlands uitkwamen, maar niet in de oorspronkelijke uitvoeren, doch een soort samenvatting van de tv serie met foto's uit deze serie. Nu was Trollope wat langdraderig, begrijpelijk omdat de boeken stammen uit een tijd zonder radio, tv, bioscoop etc. zodat men veel meer las en voorlas. De 6 boeken zijn in 2 delen uigekomen, lekker leesbaar overigens, en doen geen kwaad aan de verhalen. Helaas vind ik van deze schrijver maar weinig in de nederlandse taal, dus moet ik het hiermee doen. Als je van politiek houdt en romantiek/drama, zeker een aanrader. tags: intrigerend, ontroerend, verslavend, bijzonder 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |